stepowy

2008-04-14T23:29:00.003+02:00

Po trzech miesiącach znowu podnoszę rower do góry. Taki sam a jednak troche inny. Oczywiście mam na myśli... rower ;)

To ostatni post w tym blogu. Dziekuję wszystkim, którzy towarzyszyli mi w tej podróży.

2008-03-29T11:24:00.002+01:00

Jeśli zapytasz kilkaset osób o 2-giej nad ranem czy mają ochotę zjeść kurczaka w ryżem wszyscy żwawo zabiorą się do jedzenia, jeśli tylko siedzą na fotelach zawieszonych na wysokości 10 000 metrów.

2008-03-28T15:42:00.000+01:00

2008-03-28T15:41:00.000+01:00

2008-03-28T15:40:00.000+01:00

2008-03-28T15:38:00.000+01:00

2008-03-28T15:37:00.000+01:00

2008-03-28T15:35:00.001+01:00

2008-03-28T15:35:00.000+01:00

2008-03-28T15:34:00.000+01:00

2008-03-28T15:33:00.000+01:00

2008-03-28T15:31:00.000+01:00

2008-03-28T15:30:00.001+01:00

2008-03-28T15:30:00.000+01:00

2008-03-28T15:29:00.003+01:00

Drugi raz w życiu doświadczam tego uczucia lekkości. Mam na myśli jak najbardziej fizyczne doznania. Podróż dobiega końca a moje sakwy stają się lekkie jak pórko. Pozbywam się świadomie i półświadomie całego "zbędnego" balastu: olejek do opalania-nie używany od dwu miesięcy, antyrespirant-jak się umyje to i tak pachnę, spiwór zagubiony w praniu-w nocy i tak jest ciepło, cała przednia torba na kierownicy-pękło mocowanie itd. itd. :) Wążąsię losy łyżki i metalowego kubka :))
Założyłem wspornik na przednia kierownicę i teraz niemal "leżę" oparty łokciami w nowej dla mnie aerodynamicznej pozycji. Wszedzie trafiam na świetny asfalt i rower płynie bezszelestnie tnąc rozgrzane powietrze, a ja na nim już teraz bez koszulki, tylko okulary, rękawiczki, spodenki i sandały. Każdy wyrzut kolana do góry to malutka iskierka szczęścia...

Tuż przede mną młody chłopak rozciera miotłą kałużę krwi po różowej glinie. Siedzę w pierwszym rzędzie, obok homoseksualnego policjanta już zaprzyjaźniony z tymi którzy najmocniej obstawiają. Emocje i wrzask publiczności urwało jedno zabójcze uderzenie ostrogi w kark przeciwnika. Walka była długa, przez ostatnie chwile koguty stały zklinczowanebez ruchucałkowicie pozbawione sił, połamane pióra ociekają krwią, jedna noga nienaturalnie wygięta.
Po raz kolejny okazuje się, że wygrywa ten który dominuje nie tyle siłą fizyczną ale charakterem i walecznością.
Banknoty przechodzą z ręki do ręki, a na arenie dwa nowe koguty są przygotowywane do walki, treserzy w skupieniu wycieraja im zmoczona gąbką pióra i sprawdzaja mocowania ostróg.

2008-03-28T15:29:00.002+01:00

2008-03-28T15:29:00.000+01:00

2008-03-28T15:27:00.001+01:00

2008-03-28T15:27:00.000+01:00

2008-03-28T15:24:00.000+01:00

2008-03-28T15:16:00.001+01:00

2008-03-28T15:16:00.000+01:00

2008-03-28T15:15:00.000+01:00

2008-03-28T15:14:00.000+01:00

2008-03-28T15:12:00.000+01:00

2008-03-27T14:58:00.002+01:00

Odkąd pamiętam zawsze po moim wyjściu w łazience zostawał mały potop. Nieważne czy korzystam z wanny czy z kabiny prysznicowej, jak bym się nie starał, woda, mydło, pasta do zębów pozostają wszędzie! Południowowschodnia Azja przyniosła wyzwolenie. Czy może być coś prostszego i wdzięczniejszego niż zrobienie odpływu w podłodze, przymocowanie prysznicu gdziekolwiek na ścianie i brak osobnej kabiny. Woda rozbryzguje się po całym pomieszczeniu, ale to są tylko cztery ściany i podłoga na której stoi kibelek. Nie ma przesuwanych drzwi, listewek,progów i wszystkich tych miejsc w których gromadzi się trudny do usunięcia brud. Brudzisz ile chcesz a potem wodą ze specjalnego wężyka spłukujesz podłogę i łazienka jest czysta!

2008-03-27T14:57:00.003+01:00

Nieważne czy husky, czy oswojony wilk - każdy syty i wypoczęty pies czuje radość i podniecenie, kiedy zaprzęg rusza. Potem przez cały dzień to samo, nieustający monotonny wysiłek, pchanie, ciągniecie, uskok, kolejna przeszkoda. Jaką to przyjemność biec bez końca ! :)

2008-03-21T14:11:00.000+01:00

Większość osób w niedowierzaniem pyta: sam? Nie bałeś się? Nie nudziło ci się ? Cóż to za pomysł?

A dlaczego księżyc wschodzi samotnie?

Mnisi mają zawsze najlepsze miejsca w autobusie, właśnie dwu usiadło przede mną. To już trzecia pełnia. Możesz leżeć osłoniety moskitierą i czytać bajki o północy, lepiej jednak położ się na wznak i spójrz mu w twarz kiedy jest w zenicie. Full moon... Możesz tańczyć...

Solitary :)
(Skye)

2008-03-20T03:56:00.000+01:00

Doganiany przez slonce zamierzam okrazyc kule ziemska i bedzie to ostatnia podroz w czasie. Kilka tysiecy kilometrow i tylko klika godzin do tylu... Coz, to tylko samolot; moj rower jest sprawniejszym wehikulem czasu.

Wracam w poniedzialek...

Zalegle posty pojawia sie niebawem :)

Znany podroznik w czasie Profesorek Nerwosolek mowi do swojej towarzyszki Entomologii Motylkowskiej podczas prowadzenia samochodu: w czasie gdy ja podrozuje przygotuj mi kanapki...

Do zobaczenia :

2008-03-08T05:01:00.001+01:00

Wchodzę do przydrożnej "jadłodajni" , zaglądam pod pokrywki i o matko-dziżas-kriszna-budda!!! Widzę kawałek ugotowanej kości z mięsem!!! Każę podsmażyć jeszcze trochę jakichś krojonych ogonków-skórek do tego klejący ryż, przyprawy i zjadam bodaj największą porcje mięsa podczas tej wyprawy( ani chybi ponad 200 gr. :) )
Ostatnio łapie sie na tym , że jadę i rozmyślam o jedzeniu, nie tak łatwo zdobyć coś jadalnego w górach, nawet zwyczajowa zupka z makaronem stała sie wodnista bez ziół i choćby kawałeczka mięsa i ją też trudno znaleźć. Cały poranek padało, przysłuchiwałem sie śmiechom robotnic leśnych z chatki po drugiej stronie strumienia tuz przy drodze. Wyjechałem później niż zwykle, mając w planach krótki dystans do przebycia, a spotkani wczoraj amerykanie na rowerach twierdzili, że jest "down and up " ale bez wysokich gór. Po południu mijam kopalnie węgla i teraz co jakiś czas mija mnie ciężarówka wyładowana węglem więc "czepiam" się jak trafi sie jakiś długi podjazd.
Wieczorem zjeżdżam z wysokich gór i w szarzejących dolinach staram sie znaleźć jakieś miejsce na nocleg i wtedy trafia misie niespodziewanie szczęście niepojęte czyli wspomniana porcja mięsa. Już w całkowitych ciemnościach z rozładowaną latarka rozkładam namiot w chacie tuż przy samej drodze. Leżę na materacu kontempluje błogostan związany z nieoczekiwana sytością i zastanawiam sie jaka technikę mycia przyjąć mając niecałe pół litra wody w butelce.
A może ja po prostu wypić, a może wykąpać sie w połowie szklanki(co nie raz już czyniłem, a mam na myśli kąpiel całego ciała) a resztę wypić? Leżę w tym mroku a w marzeniach słyszę odgłos płynącego strumyka. Zaraz!! Otwieram uszy... Chyba rzeczywiście coś słyszę, czyżby płynąca woda? Nie jestem pewien bo wszystko zagłusza nieustający dźwięk dzwonka na szyi jakiegoś stworzenia , które wyżera coś nieopodal. Biorę ręcznik , mydło i udaje sie w przypadkowym kierunku niewiele widząc przed sobą. Niedługo potem kłęby pary unoszą sie z mojego namydlonego ciała...

Jutro po raz kolejny dotrę do Mekongu i wracam do Tajlandii. Pomimo deszczu, zimna , ran poniesionych w upadku i marnego przygotowania przejechałem przez najpiękniejsze góry jakie widziałem.

W naszym skomplikowanym i wysublimowanym życiu jakie prowadzimy przyjemności też staja sie skomplikowane i wysublimowane i przez to trudno osiągalne. Przestajemy czerpać prawdziwą radość z tych podstawowych, "prymitywnych", organicznych, prostych rzeczy. Rozgrzewam się powoli owinięty śpiworem, czuję radość z powodu najedzenia, rozkoszuję sie świeżością ciała po kąpieli. Jakiż to ogromny paradoks ,że w moim zwykłym , nudnym życiu są to uczucia nieosiągalne..

2008-03-08T04:57:00.000+01:00

Tęsknisz? Można tęsknić z nadzieja na spotkanie i pod wpływem tego narastającego uczucia tak zmienić swoje wcześniejsze zamiary aby doprowadzić do szybkiego zobaczenia. Tak tęsknimy za osoba, miejscem, za ciepłem lata. Jest też tęsknota beznadziejna, za kimś kto odszedł na zawsze za dzieciństwem, po prostu za czasem przeszłym. Tęsknimy i godzimy się w faktem , że to pragnienie nigdy nie zostanie zaspokojone. To oczywiste , że nie możemy zrobić nic aby cofnąć się w czasie...

Na pewno? :)

Jadąc forsownym tempem ciągle na północ docieram do chińskiej granicy. W obskurnej restauracji postanawiam to butelka chińskiego piwa, zamawiam kurczaka z makaronem i próbuje odnaleźć choć kawałeczek mięsa w zwojach klusek. To punkt zwrotny, od teraz rozpoczynam podróż na południe ku plażom Tajlandii. Wjeżdżam na trasę nr 3 która łączy dwie "najszybciej" rozwijające się gospodarki świata: chińska i tajlandzką. Przez kilka godzin nie widzę ani jednej ciężarówki. Trasa jest nowa z idealna nawierzchnia i słupkami co 100 metrów a ją uprzytamniam sobie że od 2 tysięcy km nie widziałem namalowanych pasów na drodze. Przez kolejne 30 km łagodnie zjeżdżam urokliwa dolina, co budzi u mnie uśmiech bo byłem przekonany po wcześniejszym karkołomnym zjeździe że już jestem w dole. Na nocleg zajmuje pusta chatę w dolinie na skraju pól ryżowych, obszerna, solidnie stojąca na palach pokryta szczelnym dachem w paleniskiem w rogu. Pola ryżowe przecina zakolami wartki strumień a otulają porośnięte lasem góry. Kąpie się w strumieniu w środku chaty rozkładam namiot i zmęczony zasypiam.

Budze się w nocy w całkowitych ciemnościach, nie widzę własnej reki, panuje absolutna cisza, leże na wznak wyobrazajac sobie tę czarną czarną chatę, a w tej czarnej czarnej chacie czarny, czarny namiot a w tym czarnym, czarnym namiocie czarny czarny koc ratunkowy(metaliczna folia po złożeniu wilekości zeszytu zatrzymuje ciepło i pozwala mi dotrwać do rana) a pod tym czarnym czarnym kocem ratunkowym czarny , czarny śpiwór a w tym czarnym czarnym śpiworze czarny, czarny diabełłł!!! Chili ja :)). Wygrzebuje sie spod śpiwora i robie siusiu stojąc na skraju podłogi, wchodze spowrotem do namiotu i słysze najpierw delikatne póżniej długie i stanowcze pukaniew palmowy dach. Ktoś sika na mnie z Góry!!

2008-03-08T04:52:00.000+01:00

Na nowo rozpoczynam wędrówkę pod górę, droga wspina się niekończąca się serpentyną, a ją zadaje sobie pytanie dlaczego ty głupcze nie położysz sie na złocistej plaży pod palma z jakąś miła Tajką, tylko marzniesz tutaj nocą w przepoconych ciuchach, a później cały dzień wdrapujesz się na te góry?Nieoczekiwanie zza kolejnego zakrętu wyłania się słoń. Dostojnie kroczy a poganiacz usadowiony pomiędzy uszami śpiewnie do niego przemawia. Właściwie dlaczego słoń jest posłuszny człowiekowi i godzi się dla niego pracować? Musi istnieć szczególna więź pomiędzy nimi. Może lubi słuchać które opowiada mu człowiek?

Jest poranek , siedzę w namiocie rozłożonym na kawałku "płaskiej" powierzchni na skraju drogi, obok przejechał kolejny śpiewający motocyklista. I już za chwilę mam gości: dwie Laotanki idące w maczetami do pracy w lesie dostrzegły mój namiot. Wkładają głowy do środka, grzebią w moich rzeczach, jedna z nich odwija z liści wielki bochen (co to za określenie tęskniącego !) kleistego ryżu i częstującym gestem podsuwa mi pod nos.

2008-03-07T16:18:00.000+01:00

Liżę rany w Luang Prabang. Zastanawiam sie czy nie popłynąć w górę Mekongu łodzią i w ten sposób w jeden dzień przebyć trasę która rowerem jadąc ogromnym zygzakiem poprzez góry mam szansę pokonać w 8-9 dni.Jestem już prawie zdecydowany kiedy dostrzegam w przypadkowym sklepie w miarę przyzwoity namiot, który znacznie zwiększa moje szanse na "przetrwanie" w górach. Wieczorem czuję się już na tyle dobrze, że podejmuje decyzje : nie dam się , jadę w góry na północ!! Kupuje namiot i zamiast odpoczywać kolejny dzień jak wcześniej planowałem znowu wsiadam na rower.
Jeżeli chcesz komuś podarować naprawdę oryginalny prezent zabierz go do Luang Prabang. Jest tutaj lotnisko więc poprzez Bangkok dotrzesz tutaj z Polski w kilkanaście godzin. W podarunku dajesz starożytne zagubione królestwo, magie starych światyń buddyjskich (watów), mnichów na ulicach oryginalny smak potrawi całkowicie inny rytm życia miasta które rozłożyło sie nad Mekongiem ale kiedys pozostawało w izolacji i dosłownie było za 7 górami, za siedmioma lasami. Obdarowany na pewno będzie urzeczonyegzotyka tego miejsca. A ja? Cóż.. W tym roku zjadłem więcej ryżu (a dopiero początek marca!!) niż w całym swoim życiu, skóra mi ciemnieje a oczy robia sie skośne. To co kiedyś sciągało moja uwagę teraz staje sie norma; gekon siedzący na ścianie tuż nad moją głową, ćma wielkości bociana, domy zbudowane z liści palmy, nagie dzieci na ulicy, tarasy poletek ryżowych. Jestem przesiąkniety Azją i zdaję sobie z tego sprawę....
Jak pięknie wyglądaja stąd wierzby siedzące nad polska wiejską drogą :)

2008-03-02T06:12:00.000+01:00

Budzę się zziębiety i zakładam polar i kurtkę przeciwdeszczową. Wychodze w środek chmury jadę powoli bo widzę tylko parę metrów szosy przed sobą. Rozpoczynam szaleńczy zjazd, z wysokości ponad 1400 metrów pokonując 20 km zjeżdzam na niecałe 400 m. Absolutne szaleństwo!! Zostawiam chmury tam gdzie ich miejsce czyli ponad głową.. Nie, nie, nie :)) Tak, tak, tak... Opowiadanie tego za pomocą słow nie ma żadnego sensu. Mijam most na rzece i posłusznie pnę się w gore na ponad 1000 m. Znowu jestem w środku chmury, zaczyna siapić a wreszcie solidnie padać, miam zamglo0ne chaty i zaczynam walczyć o przetrwanie. W końcu znowu zjazd , ale tym razem cały czas na hamulcach bo mgła i deszcz wali prosto w oczy. Dociskam mocniej hamulec wpadam w poślizg i na pełnej prędkości wale się na asfalt. Kolejne kilkadziesiat metrow w dół pokonuje w sposób niekontrolowany przez świadomość. Czuje na twarzy źdźbła trawy, zatrzymuje sie na poboczu.Wstaje żeby zgarnąc rower i sakwy na bok, adrenalina skapuje mi z nosa, trudno mi się zorientować w jakim jestem stanie. Zdaję sobie sprawę,że jest groźnie bo jestem już potęnie wyziebiony i cały się trzęse. Z trudem zakladam sakwy i zjeżdzam w dolinę. Nareszcie dojeżdzam do wsi, dostaję herbatę i miskę gorącej zupy po czym siadam przy palenisku i powoli dochodze do siebie. Boli mnie prawe ramie , nie moge podnieśc reki i mam niwielki zadrapania na biodrze i kostce. Asfalt był tak śliski,ze przesunąłem po nim jak po zjeżdżalni. Resztka sił docieram do Luang Prabang.
Można latami myśleć i śnić o górach i dostać w zamian kilka sekund absolutnego niemyślenia w dół. Trzeba sobie wcześnie wyprosić dar skromności...

2008-03-02T06:07:00.000+01:00

Bladym świtem Thuc puka do moich drzwi zapraszając na śniadanie. Dostaje świeżo zaparzona słodka kawę na tutejszy sposób (przez sitko) odsmażony ryż i kawałeczki tłustych żeberek które kupiliśmy w Kasi poprzedniego dnia. Jemy kucając obok rozstawionych garnków, każdy ma swoją miseczke z ryżem i sięga do wspólnej miski z mięsem. Obok pod prymitywnym rusztem pali się ognisko. Jest rześki poranek. góry spowite są chmurami...
Być myślą w jednym punkcie, tylko w terażniejszości....
Droga która biegła dolina zaczyna uporczywie wspinać się w górę. Rozpoczyna sie rowerowa mantra: 7 km/h krótki zjazd i znowu dlugi podjazd. Co jakiś czas znak drogowy z napisem po angielsku każe mi wytarmosić kolejne kilometry drogi... :)Jestem coraz wyżej. robi się coraz chłodniej, widoki zapieraja dech w piersiach. Rowerowa mantra, teraz każde pociągniecie (spd) i pchnięciena pedał musi być idealnie zgrane. Mija godzina, pózniej druga cały czas pnę się w górę , nieskończone serpentyny drogi uczepione stromych ścian.O zmierzchu docieram do mieściny która istnieje chyba tylko dlatego ,ze kierowców ciężarówekjuż chyba bola ręce od kręcenia kierownicą. Można tu coś zjeśc jest gesthouse. Dostaje wiadro gorącej wody do kapieli i staram sie znaleźć choć trochę mięsa na koscistej kurze która piekła sie tu chyba od tygodnia.
Być myślą w jednym punkcie....

2008-03-02T05:59:00.000+01:00

Po obu stronach drogi sterczą pionowe wapiene skały, a szemrzące strumyki budzą "bieszczadzkie" skojarzenia. Zupełnie znienacka kończy mi sie paliwo. Rano wstałem rześki i pełen energii tak jak przez ostatnie dni a po południu mam całkowity "stop", z trudem pokonuje kolejne wzniesienie. Sprawdzam zapasy tłuszczyku , trochę jeszcze zostało , ałe pewnie potrebuje troche protein :) W ramach trwającej już 3000 km przyjażni dostaje od mojej przyjaciółki drogi kilkunastokilometrowy zjazd na końcu którego stoi miły gesthouse. Kolejny prezent to piękna bieszczadzka deszczowa pogoda o poranku która szepce mi gęstym kapuśniaczkiem: zostań, odpocznij, zostań, odpocznij.....Jako niedoszły leśnik a charakteru na pewno człowiek lasu bardzo szybko znajduje wspólny jezyk z drwalami, którzy maja swoj daszek i maszyny do zrywki drewna tuż obok gesthousu. O dziwo to Wietnamczycy, którzy pracuja tutaj dla jakiejś wietnamskiej firmy.Los chce , że to własnie tutaj znajduję bolesny ślad wojny w postaci ogromnej szramy na boku 53 letniego byłego żołnierza Vietcongu. Kiedy pokazuje ,ze umieram z głodu natychmiast biorą się za gotowanie, rozpalaja ognisko pod dachem i na szybko dostaje ogromna miche typowej chinskiej zupki i puszke ryby ktore wchłanaim jak odkurzacz a niedługo pózżniejgotowy jest już ryż z kawałkami miesamalutkimi cebulkami, ziołamiktóry zjadamy już wszyscy. Siedzę z robotnikami leśnymi ,palimy papierosy , obok spadaja strugi deszczu, pachnie dym z ogniska. Jak ja kocham te Bieszczady!!
Proustowski smak magdalenki znika z moich ust , z prędkościa myśli wracam w góry Laosu za sprawą nostalgicznej wietnamskiej melodii , kjtórą gra na flecie jeden z chłopaków. Oj, to wogóle nie są Bieszczady, tutaj góry są strzeliste o fantastycznych kształtach, w dolinach rosną banany i pomarańcze a w przydrożnym straganie możesz kupić pieczonego szczura(saute a'la Shreck)Przed zachodem słońca (czyli po 17.00) siadamy do wspólnej kolacji, niebo się wypogodziło. Pytaja o moja podróż, rodzine oglądamy zdjęcia. Prości, uśmiechnieci ludzie. Daleko stad do wyrafinowanego pokazu mody , który za chwilę widzę w Fashion TV w moim pokoju.
Zastanów się więc któredy: czy marzyć i pragnąć realizować te marzenia, czy jednak pozbyć się pragnień bo to one przynoszą cierpienia? :)))

2008-03-02T05:54:00.000+01:00

Kiedy staramy się realizować nasze marzenia zwłaszcza te materialne rzeczywiste, często okazuje się,że właściwie to nie na tym nam zależało. Marzymy o szalonym galopie na koniu po mortskiej plaży a najszczęśliwsi byliśmy snując się gdzieś po wydmach o wschodzie słońca. Biegniemy do sklepu po szałowy ciuch a wychodzimy uszczęśliwieni przypadkowym spotkaniem z dawno niewidzianym przyjacielem.
W poniedziałkowy poranek pędzę do biura imigracyjnego aby załatwić przedłużenie wizy. Kiedy przekraczałem granicę urzędnik złosliwie ostemplował mi wizę na dwa tygodniezamiast na miesiąc, nie chciałem zapłacić 1 $ łapówki tak jak wszyscy pozostali Wietnamczycy. Teraz usmiecham sie do wszystkich oficerów: Sabaadji!! opowiadam,z ejadę rowerem i udaje się ! Dostaję bezpłatne przedłużenie, wręcz pytająmnie na jaki okres potrzebuję, ciekaw jestem czy dali by np na trzy miesiące? :)Zostawiam paszport, udaje mi sie wyprosić, żeby był gotowy do odbioru o 11.00 a nie o 14.00, zjadam pho , które w Laosie podawane jest w większych miskach niż w Wietnamie i jadę szukać nowej opony, a właściwie to zadaje pytanie na migi pokazując dziurawą oponę i okazuje się, że sklep jest po drugiej stronie skrzyżowania. Sympatyczny sprzedawca prezentuje mi opone moich marzeń: wspaniały semislick Kendy. Dla niewtajemniczonych opona gładka na obwodzie a więc z niskim oporem toczenia i "ząbkami" po bokach które łapią asfalt kiedy rower skręca. 12 $ za sztukę ale rujnuję się i zmieniam obie: pękniętą chińska (jeszcze kilka dni i była by prawie w domu) i rosyjska , obie kupione na Ukrainie. :)W oczekiwaniu na paszport zagladam do Morning Market, czy wiesz ,że Chińczycy robią teloefony za 100 $ z ekranem dotykowym(mozesz rysikiem pisać sms-y) odbiornikiem TV i dośrodka możesz włożyc dwie karty sim i korzystać z dwu sieci jednocześnie?
Opuszczam Vientiane jako milioner, wymieniłem reszte dolarów i w saszetce mam opasły zwój miliona kipów, z buteleczką whisky a nowe opony daja mi niesamowitą przyjemność z jazdy...Wieczorem wjeżdzam w porośnięte lasem laotańskie góry i czuje się jakbym znalazł w raju, niesamowite odgłosy dobiegające z tropikalnego lasu, przycupniete przy drodze wioski pachnące powietrze.Zjeżdzam z drogi aby znależć pustą "chatkę" do zanocowania, w półmroku mija mnie mężczyzna z prymitywnym przewiązanym sznurkiem karabinem na boku.
Najważniejsze jest aby dążyć do spełnioenia naszych marzeń, to że po drodze okazuje się ,ze są one inne niż mysleliśmy nie ma najmniejszego znaczenia. Ważne jest ,ze sie odważylismy nie tylko marzyć ale działać.

2008-02-24T14:21:00.000+01:00

2008-02-24T12:48:00.000+01:00

Pędzę uczepiony traktorka, kiedy w hukiem pęka mi detka , a chwilę wcześniej musiała pęknąć opona. Zjeżdżam na pobocze; opona do wyrzucenia. W sposób oczywisty działa prawo Murphy'ego. Dwa tysiące km temu w Kambodży obsiadło mnie pół wioski kiedy walczyłem z dwoma dziurawymi dętkami, przyszło by drugie pół ale zrobiło się ciemno a wreszcie jedna z łatek załapała. Dziś rano pokrzepiony proteinami z mleka sojowego przerwałem rześkie pogwizdywanie uświadamiając sobie z wyrzutem , że nie skleiłem dętki , która wczoraj przebiłem. Korzystając z noclegu w gesthousie naładowałem rozliczne baterie , wyprałem ciuszki śmierdziuszki i rowerowe sandały Shimano, zdezynfekowałem się Red Lion'em (8 zł - 0.7 litra whisky o smaku melonów i bananów- bossska !!) ale zapomniałem skleić dętkę !!! Po obu stronach drogi rzadka dżungla a ją nam dwie przebite dętki i dziurę wielkości kapsla w oponie. O 6-tej robi się ciemno czyli za pół godziny... I love you - usłyszałem dziś znowu od młodej Laotanki. I co? Wyobraź sobie , że zza wzniesienia słyszę terkot i za chwilę widzę pana w traktorkiem i leżąca związana krowa na przyczepce. Ten sam którego byłem uczepiony. Krowa zrobiła rzadką kupę ale zostało jeszcze trochę miejsca , żeby postawić rower i rzucić sakwy. Pan przyjaciel kierowca traktorka podrzucił mnie do najbliższego "punktu" naprawy moto cyclo. Nie znalazła się opona 26 cali (tzn znalazła się niejedna tajska z tym rozmiarem napisanym na boku ale rzeczywistość jak zwykle wygrała ze słowem pisanym) więc kupiłem nowa dętkę a pod dziurę w oponie włożylismy kawałek starej opony.

15 min pozniej znowu mogę się upajać droga, która gładko wkręca się pod koła ( ze zdziwieniem obserwuje , że to czas się marszczy tuż przed kierownicą !!!).

Lao, La-o, La...o.

Głęboko oddycham.

2008-02-24T11:55:00.001+01:00

Rzadko pojawiaja sie w naszym zyciu jakiekolwiek natychmiastowe zwroty. Zazwyczaj jest to dlugotrwaly proces ( o czy juz pisalem ) Zmiany sa niedostrzegalne z dnia na na dzien, dopiero kiedy spotykamy kogos kogo nie widzielismy przez ostatnie 10 lat zauwazamy ka przytyl i jakie ma zmarszczki, albo jaka piekna kobieta wyrosla z tej dziewczynki. Rowniez nasz umysl dojrzewa powoli i raczej nie zdarzaja sie tu zadne rewolucje, nasz system wartosci nie zmienia sie w jednej chwili.

A jednak... :)

A jednak sa w naszym zyciu momenty , ktore stoja widoczne jak ogromne slupy milowe. Kiedy wspominamy starajac sie ustalic kiedy dana historia sie wydarzya zastanawiamy sie czy to bylo przed urodzeniem dziecka? przed rozpoczeciem studiow? po przeprowadzce do nowego mieszkania?

To oczywiste , ze 19.02 przekoroczylem pewna granice, byc moze jest to granica pomiedzy deszczowym i zimnym Wietnamem a slonecznym cieplym Laosem. A moze nie tylko... Jesli nie przydazy sie cos zupelnie nieoczekiwanego to mija dokladnie polowa mojej podrozy po Indochinach.

Tak, to calkiem optymistyczne pomyslec, ze jestem w polowie drogi...

HUe slynie ze zlej pogody, ale zimno(ok 12 stopni) i przede wszystkim deszcz powoduje ze jazda na rowerze staje sie dziwnie srodkowo-jesienno-zimowo-europejska :), a nie po to przelecialem kilka tys km ,zeby tu moknac. Wsiadam wiec znowu w autobus, potem przesiadam sie w rzezacego busika, przejezdzam na rowerze granice z Laosem i wsiadam w lokalny autobus ktory maksymalnie zaladowany ludzmi(siedza w przejsciu i po 2 osoby na siedzeniu a ja przycupnalem na stopniu obok kierowcy) a jego dach pelni role ciezarowki. Tam tez zapakowano moj rower obok 5 tacczek, kilkudziesieciu pudel i kilku koszy z kogutami do walki) W ten sposob docieram do Savannakhet.

Laos... a wlasciwie Lao, to francuzi dodali to nieme "s". Lao, Lao...

Lo, La, Li. Ta.... k :)

Czuje sie tak jak bym wynurzyl sie po glebokim nurkowaniu i pierwszy raz gleboko wciagnal ozywcze powietrze do zmartwialych pluc. Uswiadamiam sobie jak bardzo bylem zmeczony przecietnym dniem w Wietnamie. Jak bardzo czulem sie osaczonyw tym kraju, ile razy dziennie musialem powiedziec: no thanks. 80 milionow Wietnamczykow zyje w kraju o tej samej powierzchni co Polska i zapewniam Cie , ze nie mieszkaja w gorach tylko wszyscy przy drodze krajowej nr 1 , ktora mialem okazje przemierzac jadac w spalinach i wstrzasany nieustajacymi klaksonami. Przecietny Wietnamczyk wciska klakson dwa razy czesciej niz pedal gazu. Brr!! Najwieksza armia swiata byla bez szans juz od samego poczatku w 1965. :)

Lao.. troszke mniejsza powierzchnia i niecale 6 milionow mieszkancow. Ponad polowa kraju to lasy..

Wreszczcie oddycham. Laos pachnie dymem, pachnie pieczona kukurydza, przydomowe ogniska, wypalany las i pola ( gospodarka zarowa jako sposob nawozenia) Tylko 300 km na zachod w glab ladu i mowie zegnajcie na zawsze zimnym pradom morskim. Na niebie ani jednej chmurki, ale nie ma juz takich upalow i wilgotnosci jak w Kambodzy. W nocy robi sie zimno i rosa pokrywa maja metaliczna kolderka(koc ratunkowy) ktorym sie przykrywam aby dotrwac do rana w moim cieniusienkim spiworze.

Wietnamskie Hello! wywrzaskiwane przez podrostkow, ktorzy specjalnie zawrocili skuterem, zeby pogapic sie na mnie przez chwile znienacka zostalo zamienione przez laotanskie Sabaa-dji i szerokie usmiechy dzieciakow, kobiet i panow traktorzystow. Laotanski tak jak chinski czy tajski jest jezykiem monosylabicznym i tonalnym, ta sam asylaba-slowo moze miec kilka znaczen, zalezy ktory z 6 (sic!) tonow wybierzesz :) W malym miasteczku Thakhaek nad rzeka Mekong staralem sie uzyc wszystkich lini melodycznych wypowiadajac slowo INTERNET, ale panu oczy zamienialy sie w spodki, ktore pekly kiedy ( o naiwny monsieure Loup!) zdecydowalem sie napisac na kartce to slowo. Pan przegladal wlasnie gazete pelna laotanskich "krzaczkow"

Biore kolejny gleboki oddech...

2008-02-23T12:27:00.000+01:00

Tak jak dla nas wzorem obyczajów była kiedyś Francja tak dla Wietnamczyków odwiecznym "starszym bratem" były Chiny. Cesarze w dynastii Nguyen zbudowali w Hue nad Rzeką Perfumową swoje Zakazane Miasto otoczone fosą i murami, w środku Miasta Cesarskiego również z wysokim murem i fosą. Po drugiej stronie rzeki Francuzi wznieśli swoje kolonialne budynki. Zakładam dwa polary i kurtkę przeciwdeszczowa i pomimo deszczu przechodzącego w mżawkę ruszam w poszukiwaniu ducha cesarskich czasów. Zaglądam do pagody w której małoletni mnisi odśpiewują wielogodzinną mantrę, wchodzę do Zakazanego Miasta, mam zderzenie ze skuterem (najadłem się strachu ale skończyło się na zadrapaniach) zjadam swoje pho, gapie się na stare budynki. Kilka razy przejeżdżam mostem Trang Tien słynnym w piosenek o utraconej miłości i okropnej pogodzie w Hue...

2008-02-18T15:47:00.000+01:00

Pokonuje 600 km w 24 godziny !!! Bylby to rowerowy wyczyn w zasiegu prawdziwych zawodowcow, tyle ze ja pokonuje te droge w owarzystwie backpackersow turystycznym autobusem. Jedziemy tym tanszym z miejscami siedzacymi, bo jest jeszcze wersja drozsza z dwupietrowymi "lozkami" gdzie prawie sie lezy. Zdajesz sobie sprawe , ze zyjemy w innych strefach czasowych, Ty moze kladziesz sie pozno spac a ja zrywam sie wlasnie wczesnym rankiem( Wietnamczycy to bez wyjatku same skowronki, o 5.30 ranom jest juz spory ruch na ulicy) . Inna strefa czasowa i mentalna, autobus ktory planowo mial wyjechac o 18.30 opuszcza Nha Trang o 21.00. Panuje lekki smrodek, klimatyzacja nie dziala, odleglosc miedzy siedzeniami wymierzona jest na rozmiar przecietnego Wietnamczyka, wiec kiedy lysy nowojorczyk opuszcza swoje oparcie miazdzy moje kolana. Siadam bokiem, ale tylko do najblizszej przerwy na siku. Co potem robi skromny podroznik, obiezyswiat i globtrotuar - monsieur Loup? :) Wyjmuje z sakwy samopompujacy sie materac i smacznie chrapie zajmujac komfortowa pozycje na podlodze w przejsciu miedzy siedzeniami!!! Oczywiscie wczesniej wcisnal w otwory po obu strnach glowy slynne sluchawki douszne firmy Sennheiser, ktore oprocz znakomitego odsluchu zapewniaja znaczne oddalenie od dzwiekowego otoczenia.

O osmej rano z dwugodzinnym opoznieniem docieramy do stacji posredniej w Hoi An. Po wyjsciu z toalety, z radoscia konstatuje ,ze moj autobus juz odjechal. Pani ktora wczesniej probowala wcisnac pokoj w jej hotelustwierdza , ze moze jeszcze go zlapie przed inna agencja turystyczna. Wrezca mi mapke a ja swinskim truchtem rudszam w poszukiwaniu mojego autobusu. O szczescie niepojete!!!- dostrzegam go na mojej drodze :) wypowiadam zaklecie i autobus sie zatrzymuje, jest juz pusty , pasazerowie przesiedli sie do innego ale odsyskuje wszystkie swoje rzeczy. W agencji dowiaduje sie , ze ten wlasciwy autokar juz odjechal, chca zebym zaplacil za bilet na kolejny ktory odcchodzi o 13.30. Szybko daje im znac co mysle na ten temat. Od pewnego czasu zauwazam , ze niezle wrazenie robi jak podnosze glos i zaczynam szelescic po polsku. Zeby samemu sobie dodac ekspresji, wypowiadam zazwyczaj jakas skromna wiazanke: a zeby cie zarezalo kurwaz twoja faszystowska mac itp...itd... :) Pomaga i tym razem rowniez.

Majac kilka wolnych godzin zwiedzam stare domy nad brzegiem rzeki. Hoi An to niesamowity klimat chinskiego miasteczka , ktory najmocniej mozna poczuc na mieskim targowisku, gdzie zjadam swoje pho.

Popadam w uzależnienie od tej "zupki". Podstawą jest aromatyczny rosół i kluski, do tego jakąś miesna wkładka i to za każdym razem jest niespodzianka, może to być jakieś zmielone mięso, podroby, kawałek upieczonej wołowiny lub krewetki. Na talerzyku dostajesz kępę ziół, których niestety nie rozpoznaje, ale jedno w nich to chyba trawa cytrynowa, do tego jeszcze kiełki i cały zestaw przypraw począwszy od piekielnej papryki a skończywszy na rybnym sosie. Wrzucasz to wszystko do swojej miski i zjadasz trzymając pałeczki w prawej rece a łyżkę w lewej. Jestem uzależniony od tej potrawy, mogę ją jeść nawet dwa razy dziennie. Po przejechaniu starej drogi mandarynów, przebywszy kilka przełęczy w niesamowitym widokiem na zamglone wzgórza i lagune docieram w końcu do cesarskiej stolicy że mgle - Hue.

2008-02-17T07:20:00.000+01:00

Nie ma niczego gorszego dla rowerzysty niz silny wiatr wiejacy prosto w gebe. Nie daje chwili wytchnienia, jakim jest zjazd po meczacym podjezdzie. Podmuchy wiatru miotaja calym rowerem, czasami wrecz wyszarpuja mi kierownice. Nie ma zadnych watpliwosci, ze gdybym przestal pedalowac to moj rower ze spora predkoscia potoczyl by sie tyl. Musze niezle pedalowac ,zeby zjechac z gorki, czyli zabawa nie z tej ziemi :)). Daje z siebie wszystko i docieram w koncu do Nha Trang. Jest zdecydowanie chlodniej, na niebie chmury,innymi slowy polski goracy lipcowy dzien....

KOnczy mi sie wietnamska wiza wiec kupuje bilet na nocny autobus nastepnego dnia do HUe. Wolny dzien spedzam walesajac sie po miescie. Trzy razy pod rzad spotykam faceta , ktory proponuje mi urokiem maniakalnego mordercy maichuane, masaz, boom-boom, a wszystko po 5 dolarow. Nie zdecydowalem sie na snorkling, ale przyjrzalem sie fantastycznym rybom w instytucie oceanograficznym. Zwiedzilem pagode, przyjrzalem sie jak wyszywa sie niesamowita technika, obrazy na jedwabiu. Zamierzone lenistwo ktore daje szanse na regeneracje moich miesni. Wieczorem odbywamy mala rundke po miescie z Charlie'im ktory zna to miasto jak wlasna kieszen, przyjezdza do Indochin od lat , czasmi pracuje uczac angielskiego, napisal tez pare ksiazek o tworczosci Szekspira. Charlie twierdzi , ze utwory Szekspira powstawaly tak samo jak obecnie powstaje scenariusz amerykanskiego filmu; tp praca zespolowa grupy ludzi. www.shakespeare-puttenham.org.uk

Pogadalismy tez z wlascicielem hotelu ktory kiedys byl rikszarzem a teraz pasjonuje sie fotografia, w ubieglym roku mial wystawe w Norwegii http://www.mailoc.net/

A co u Ciebie? Dziekuje za wszystkie komentarze.... :)

2008-02-12T14:58:00.000+01:00

Solipsyzm to bardzo atrakcyjny poglad dla wszystkich samotnych stepowych. Istnieje tylko ja a wszystko wokol mnie to tylko zludzenie. Jestem tylko ja a reszta to wrazenie wywolywane przez moj jedynieistniejacy umysl.

Po opuszczeniu Sajgonu zdecydowanie pre ku morzu. Od opuszczenia bajkowej wyspy Ko Chang w Tajlandii juz dwa razy mialem je w zasiegu reki, wystraczylo mocniej skrecic kierownica w prawo i po kilku godzinach pedalowania moglbym zawisnac w slonej wodzie. Tym razem jest znacznie dalej, musze przejechac ponad 200 km. W dobrym tempie przemierzam pierwsz 140 km, pomomo ze po poludniu jade juz ostro pod wiatr. Umeczony rozkladam moskitiere pozno w nocy, gdzies w poblizu drogi. Rano okazuje sie, ze obudzilem sie na skraju cmentarza, a wiekszosc grobow ozdobiona jest prastarym znakiem swastyki. Przejezdzam kolejne 70 km z morderczym ,chlodnym wiatremwiejacym prosto w twarz. Po poludniu asfalt doprowadza mnie w koncu wprost na skalisty brzeg. Po raz pierwszy w tej wyprawie czuje chlod, wieje porywisty wiatr , fale z hukiem rozbijaja sie o przybrzezne skaly, woda jest "zimna" :) Zdecydowanie nie sa to rajskie wody zatoki tajlandzkiej. "Obrazony" dojezdzam do Mui Ne. Wynajmuje pokoj, piore ciuchy i laduje baterie ze stanowczym zamiarem jak najszybszego opuszczenia tego wichrowego, zimnego wybrzeza. Pewnie sie usmiechniesz i juz zdajesz sobie sprawe, ze wszystko to byl chwilowy wytwor mojego obrazalskiego umyslu. Kiedy rankiem wszedlem miedzy palmy okalajace piekna, pusta plaze, poczulem zar ostrego slonca i oslepil mnie blysk jasnego piasku poczulem kompletne zniewolenie. Wyobraz sobie, ze juz za chwile leze pod tymi palmami, kobieta w spiczastym kapeluszu i zaslonieta chustka twarza wmasowuje we mnie pachnace olejki, morze szumi, wiatr przyjemnie chlodzi a poza tym cisza i spokoj. W sumie przez caly dzien dostrzeglem maksimum piec szwedek :). Wieczorem zwiedzam druga strone polwyspu, tu juz naprawde wieje, ogromne grzywy fal, wicher w uszach wprowadzaja mnie w nostalgiczna atmosfere. Z apetytem zjadam troche morskich stworzen przygotowanych przez dobra kobiete wprost na moich oczach.

Nie moge uwierzyc , ze dzien wczesniej mialem tak odmienne odczucia. Teraz wydaje sie oczywiste , ze byly to tylko "zludzenia"....

2008-02-12T14:45:00.000+01:00

Kolejne kilometry, kolejne dni, wesolutkie endorfiny z pelna predkoscia wpadaja w dawno zapomniane uliczki mojego mozgu z sila wzbierajacej rzeki czyszczac z brudu i smieci te dawno nieodwiedzane szlaki. To proces powolny, zauwazalny w w sposob oczywisty, kiedy porownasz dwa oddalone od siebie punkty w czasie, a jednak..

Kiedy siedze wieczorem na schodkach, podparty o sciane, z butelka wody, patrzac z nieobecnym zamysleniem jak na okolo tetni zycie mieszkancow Sajgonu, zupelnie znienacka budzi mnie dojmujace uczucie zalu. Tym wewnetrznym okiem nagle dostrzegam mglisty zarys wrot percepcji (sa rzeczy znane i rzeczy nieznane a pomiedzy nimi sa drzwi). To takie uczucie jakbym od dawna juz nie mogl uywac w pelni jakiegos zmyslu. Tak jakbym po miesiacu przykuty choroba do lozka znowu wstal i probowal uzyc blednika, to tak jakbym zaczal widziec odlegle przedmioty po pierwszym wlozeniu okularow.

Spetani codziennymi troskami przestajemy dostrzegac glebie i sens naszego zycia, nasz zmysl "orientacji" tepieje i ogranicza sie do najblizszych osobnikow. Jak lawica ryb plyniemy prosto w paszcze rekina.

Zapytam wprost, jesli nie jestes gleboko wierzaca i praktykujaca osoba to jakie jest twoje zycie duchowe? Jakich emocji, refleksji, uczuc, dostarcza ci zwykly dzien? Quo vadis? Jak czesto sprzatasz w swojej glowie? Jak czesto pochylasz sie bezinteresownie nad nieznanym czlowiekiem? Jaka jest twoja strawa duchowa i intelektualna?

Te pytania zadaje oczywiscie sobie i zal wynika z poczucia mijajacego bezpowrotnie czasu, w ktorym smak magdalenki pojawia sie bardzo dawno temu. A pozniej nastepuja tysiace pustych pozbawionych smaku dni. Mam cicha nadzieje, ze zaczynam bardziej wykorzystywac swoje zmysly...

Saigon... shit; I'm still only in Saigon wypowiada Willard w pierwszych slowach Czasu Apokalipsy. Probuje wgryzc sie w to miasto. Obchodze naokolo katedre Notre Dame probujac dostrzec cegly uszkodzone przez pociski, kontempluje cisze w meczecie Jamia, przechodze w cieniu nowoczesnych hoteli, lecz przede wszystkim probuje zajrzec w twarze ludzi. Kiedy wjezdzalem do Ho Chi Minh (oficjalna nazwa) w poludnie to 6-scio milionowe miasto okazlo sie zaskakujaco ciche i spokojne. Podejrzewam, ze to kwestia pory ale przede wszystkim trwajacego wciaz swieta Tet. Po szalenstwie i niesamowitym chlasie ostatnich dni na drodze ten spokoj i minimalny ruch podzialaly na mnie kojaco. Leniwie wtoczylem sie do miasta przystajac na chwile aby zjesc przepyszne pho. Z koniecznoisci a moze z lenistwa odszukalem turystyczne getto w ktorym latwo odnalezc jakis obskurny hotelik, a niezaprzeczalna zaleta jest bliskosc centrum. Wykorzystuje lozko aby odbyc godzinna drzemke.

Po przebudzeniu mowie do siebie w lustrze: Saigon... shit; I'm still only in Saigon :) Jestem uzalezniony od tego filmu (Apocalypse Now). Slynne zdjecie z budynkiem nieistniejacego kina Moskwa i reklama filmu wiescilo kiedys swiatu nasz stan wiojenny, wtedy jako dziecko widzialem ten film po raz pierwszy. To wtedy po raz pierwszy stanalem u wrot percepcji. To podczas tego filmu po raz pierwszy uslyszalem The Doors. Ten film uksztaltowal mnie i pokazal gdzie moge szukac. Widzialem go jeszcze kilkadziesiat razy. Nie widzac go przez kilka lat ze zdziwieniem dostrzegalem zupelnie inna historie. Z fascynacji dziecka zapatrzonego w amerykanskie helikoptery powstala z czasem fascynacja i podziw nad opowiescia drogi w gore rzeki, w glab ludzkiej swiadomosci.

Uwazny czytelnik na pewno dostrzegl juz w poprzednich tekstach tego niedorzecznego pamietnika jakie lektury towarzysza mi w tej podrozy. Zakradja sie one niewinnymi chochlikami w te odreczne notatki. Ale skoro bylo o filmie to dla mniej uwaznych podpowiem , ze po raz kolejny zanurzylem sie w "Lolicie"(ktora sama w sobie jest zbiorem odnosnikow do innych dziel), a teraz siegam do zrodel (tej rzeki :) ) i poszukuje Kutrza w powiesci "Jadro ciemnosci" Josepha Conrada czyli tak naprawde naszego kochanego Teosia Korzeniowskiego. I to ta wlasnie historia stala sie kanwa dla scenariusza "Czasu Apokalipsy".Chwilami poszukuje tez straconego czasu u tego narwanca Prousta podczytujac fragmenty tomu "W cieniu zakwitajacych dziewczat"

Saigon... shit; I'm still only in Saigon Kiedy wiec wieczorem probuje uchwycic aromat tego miasta dostrzec twarze w gestym tlumie skuterow, ktory zgestnial stukrotnie w stosunku do goracych godzin poludniowych, nie widze juz zadnych sladow amerykanskiej wojny. Nie dostrzeglem ich tez na murach Notre Dame , tym bardziej nie widac sladow koloni francuskiej z maszerujacymi legionistami, prostytutkami i palarniami opium. W wietnamskim radiu, ktore nadaje po angielsku slysze , ze Wietnam sie rozwiaja (dzieki sile i uporowi swego narodu), ale w dobie globalizacji oznacza to , ze wietnamska metropolia zaczyna przypominac kazde inne miasto na swiecie( jeden wyjatek dlaczego Mc donaldsy nazywaja sie Lotterie?) :)

Kiedys w wolnej chwili odnajde na mapie te miejsca do ktorych przecietny turysta dociera w wiecej niz 24 godziny od wyjscia z domu, a miejsca do ktorych dociera sie w tydzien stana sie celem kolejnej podrozy marzen....

2008-02-11T14:42:00.000+01:00

Wiele osob ktore podrózuje rowerem twierdzi, ze mozna wówczas być blizej ludzi, kultury danego regionu, dotrzeć w miejsca, gdzie nie dociera zwykly turysta. Ale mówię Ci klamią, klamią w zywe oczy:)

Przejechałem w zyciu tysiace kilometrów rowerem i jakoś nie przypominam sobie, zebym zboczył z trasy wykonując 40 kilometrowa pętle, zeby zobaczyćjakiś szczególnie "interesujacy"(sic!)monastyr, wodospad, czy dziure po meteorycie. A przeciez to pół godziny dla zmotoryzowanego turysty.. Kiedy zorganizowany turysta idzie wieczorem na disco bratać sie z localsami, biedny rowerzysta chrapie juz dawno w przydroznych krzakach umęczony kilometrami podjazdow. Kiedy zwawy emeryt na wakacjach rozkoszuje sie smakami miejscowej cuisine, rowerzysta dopada drapieznym błyskiem wilczego głodu czegokolwiek co wystepuje w przydroznej garkuchni.
Mowisz, ze chyba zartuje? Dobrze .. to przynajmniej jedno zdanie na powaznie: patrzenie na swiat z rowerowego siodelka jest patrzeniem jak wiele innych wybiórczym i subiektywnym, aby poznac dane miasto, region lub górskie pasmo potrzebne są tygodnie wolnego czasu i miejscowy przewodnik. Dociera do mnie jak bardzo absurdalny to jest pomysł aby w 10 tygodni obejrzec 4 rózne kraje.

Aby choc na chwile zmienić perspektywę w ktorej oglądam deltę Mekongu wynajmuje łodź z przewodnikiem i zagłebiam się w sieć kanałow którymi pokryty jest cały obszar delty. Obok przepływających charakterystycznych łodzi z wymalowanymi na dziobie oczami w stojacych na palach domach toczy sie normalne codzienne zycie, a normą jest wylewanie nieczystości do wody w ktorej kilkanaście metrów dalej kąpie się i pucuje sąsiad. Plyniemy w cieniu palm, czasami dzewek mango. Przystajemy na chwile, zeby zobaczyć jak chłopcy przebrani za smoka i chińczyków z całych sił walący w bębny odgrywaja krotkie przedstawienie przed jednym z domków(swieto Tet wciąz trwa) , a ja mam nieodparte skojarzenie z naszymi kolędnikami. W końcu dopływamy do małego raju, -fruit garden- mówi mój przewodnik dobijając do brzegu. Rzędy owocowych drzew poprzedzielane są wąskimi kanałami w których chodowane są ryby. Kiedy zasiadam w małej altance wybierając z angielskiego menu fish soup, z małej karafki wyłania sie dzin i bez zadnego sprzeciwu z mojej strony robi mi relaksujący masaz pleców, ramion, głowy i twarzy. Na stole w formie czekadełka pojawia się świezo zerwana obrana i pokrojona papaja. Wreszcie podano zamówioną rybę. Ta nijaka nazwa która była w menu w zaden sposób nie oddaje królestwa smaków które wzniosło sie na moje podniebnienie!! Umieszcze tu kiedys grubszy rozdział na temat tej potrawy teraz niech Ci wystarczy jedno zdanie. Jest tylko jedna potrawa na tym marnym świecie która przewyzsza to co spozyłem, a mam na myśli rosół mojej babci gotowany w prehistorycznych czasach z magicznej kury która jadła tylko kamyki. Po zdobyciu tego kulinarnego Everestu mam jeszcze okazje pobawić sie z węzem wodnym, który wijąc sie w mej dłoni, nieszczerze wachlując jezykiem pogratulował mi wyboru dania.... Cóz, będzie musiał jeszcze zaczekać na kolejne wcielenie-on tez był w menu !! :)

To właśnie łodzią osiągnąłem wysuniety najbardziej na południe punkt dotychczasowej wyprawy. Od teraz kieruję sie ponad 2 tyś km na pólnoc, poprzez wybrzeze Wietnamu i góry Laosu...

2008-02-07T13:41:00.000+01:00

2008-02-07T13:19:00.000+01:00

To oczywiste , ze matematyka powstala, aby opisywac otaczajaca nas nature. Kiedy nasz waleczny praojciec wracal do jaskini z pustymi rekoma musial jakos opowiedziec , ze generalnie to zadzgal z kumlami 5, piec, piec !! mamutow lecz nie chcialo mu sie nosic i cicho byc!!

Przepieknie opisuje nasza rzeczywistosc rachunek prawdopodobienstwa, liczba Pi lsni jak supernowa, ale chyba najcudniej pokazuja przyrode tajemnicze fraktale. W nieunikniony sposob wyrysowujemy fraktal swojego zycia ,ten sam ogolny wzor powtarzajac w kazdym 10-leciu, roku, tygodniu, godzinie.

Po krotkim wachaniu postanawiam jednak zostac w Phnom Penh do 4-tego lutego tak jak wczesniej planowalem, chociaz mam juz serdecznie dosyc miasta, brudu, spalin, biegunki. W koncu z duza radoscia zwijam moskitiere znad lozka i sadowie sie na rowerowym siodelku. Po przejechaniu jakichs 30 km stwierdzam za pomoca giepesika, ze nie jade juz droga, ktora powinienem, jestem na szosie ktora biegnie rownolegle w odleglosci niecalych 20 km, wzdluz rzeki prosto do granicy z Wietnamem tyle, ze nie ma na niej przejscia granicznego. Wysrodkowany europejczyk, beztroski monsieur Loup, pomyslal , ze na przestrzeni 70 km musi byc jakas poprzeczna wilcza drozka, ktora laczy te dwie drogi, wiec rzesko pokonuje 75 km i po dojechaniu do granicy dowiaduje sie, ze przejscie graniczne jest tylko dla localsow i zadnej drogi w poprzek nie ma. Dwie drogi biegna obok siebie przez kilkadziesiat km i miedzy nimi sa tylko pola ryzowe(zalane) a moze i tez sawanna z amerykanskimi niewypalami. Z gracja robie w tyl zwrot i kolejne 75 km do Phnom Penh (a obiecalem sobie nie przekraczac setki dziennie...). Kolejny lancuszek fraktala w tym duzym lancuchu tej wyprawy zostal narysowany( ze nie wspomne o wielkim lancuchu mego zycia :) ).

Nocuje w gesthous'ie tuz obok tego w ktorym bylem wczesniej, wymeczony tymi 150 km (i biegunka) budze sie pozniej niz zwykle i stwierdzam, ze nie ma pradu, a pokoj ma okno tylko na ciemny korytarz, opasuje sie recznikiem i ide na dol spytac wlascicielke o co chodzi. Uslyszalem, ze w sasiednich gesthausach tez nie ma pradu i ze policja wylaczyla. Chwile potem do moich drzwi puka policja i slysze, ze mam sie wynosic i daja mi 10 min. To samo slysza pozostali goscie. Wlascicielka nawet nie okazuje zdziwienia, wiec chyba nie jest to jakas wyjatkowa sytuacja, kiedy policja wyrzuca gosci ze wszystkich hoteli na ulicy. Biore szybki prysznic, pakuje sakwy i siup na rower. Z pomoca policji na pewno mi sie uda opuscic to miasto..

Przejezdzam kilka km myslac tylko o tym, zeby trafic na wlasciwa droge i znienacka dociera do mnie, ze nie mam telefonu!! Pakujac sie w pospiechu musialem przeoczyc go gdzies wsrod przescieradel. W tyl zwrot!! Wkurzony na siebie wrzucam najwyzszy bieg, mijam wiekszosc skuterow, nie pozwalam wymusic pierwszenstwa (to oczywiscie myslenie powiedzmy zasciankowo nadwislane bo pierszenstwo ma wiekszy) zakichanemu samochodowi, ktory mnie zreszta potraca. A wszystko po to, zeby zdazyc zanim ktos posprzata moj pokoj. Docieram do hotelu i slysze , ze w pokoju nic nie zostalo!! Prosze jednak o klucz, wchodze do pokoju i widze swiezo zascielone lozko. Wlascicielka stoi obok i kreci glowa: nic nie zostalo.. :( Zamiast zaczac dawac babie wycisk siadam na podlodze. Oh my lord Buddha!! Powoli schodzi mi mgla z oczu i odruchowo zagladam glebiej pod lozko. I jak myslisz co lezy doslownie posrodku....?

Wykonawszy w ten sposob kolejny lancuszek fraktala z wielka determinacja opuszczam miasto.

Wieczorem rokladam moskitiere posrod wyschlych pol ryzowych, bez cienia niepokoju patrzac na tysiace gwiazd, ktore spadaja wprost na mnie...

2008-02-03T14:22:00.000+01:00

Po trzech dniach spędzonych w Phnom Penh mam już niebywałą ochotę zmienić adres. Dlaczego? Niestety biedy nie przykrywa tutaj wiejski krajobraz, paradoksalnie to właśnie tutaj tuż obok królewskiego pałacu króla Sihanouka i królowej Monieath (abdykował wbrew konstytucji w 2004 więc teraz królem jest synalek) widać tę biedę najbardziej.

Miasto pokazuje również swą tragiczną historię, bestialstwo i rzeź dokonane przez Czerwonych Khmerów. Pod powiekami wciąż widzę setki czaszek wydobytych z masowych grobów na polach śmierci(obejrzyj koniecznie film pod tym właśnie tytułem) Zastanawiam sie na ile ta historia jest teraźniejszością, przecież przeżywali to moi rówieśnicy. Co czują myśląc o swojej młodości?

Wyraźnie czuję, że czas w drogę, czuję zew chociaż doskwiera mi biegunka i nie czuję się wcale wypoczęty(oczywiście jem na ulicy, zapijam wyciskanym brudnymi łapami sokiem z trzciny cukrowej, zjadam niemyte owoce których wiekszość widze pierwszy raz w życiu).
Od 5-tego lutego mam ważną wizę wietnamską; uciekam od królewskiej monarchii by zapuścić się w najnowocześniejszy komunizm ( to żart bo sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana) i chcę zdążyć na największe w roku święto. Nasze Boże Narodzenie, Wielkanoc ,Święto Niepodległości i Nowy Rok( prosze popraw mnie ale to będzie chyba rok szczura?) w jednym czyli święto Tet!!
Podobno balanga trwa cały tydzień... :)

Wiec w drogę....

Sprawdziłem: Rok Szczura jest czasem ciężkiej pracy, dużej aktywności i odnowy. Jest to dobry rok na rozpoczęcie nowej pracy, ślub, narodziny dziecka czy rozkręcenie nowego biznesu :))))

2008-02-01T14:54:00.000+01:00

Popatrz na mapę i przyjrzyj się miejscu gdzie łączą się dwie wielkie rzeki :Tonle Sap i Mekong. W tym miejscu leży obecna stolica królestwa Khmerów, Phnom Penh!

Wynająłem pokój w pobliżu Psar O Russei (dosłownie Ruski Bazar- ale dlaczego, skoro brak tam Rosjan a towary pochodzą z Chin albo z okolicznych pól i rzek?) i wieczorem zasiadłem na tarasie obok domowego ołtarzyka Buddy popijając piwo, które jest o jakieś 30 stopni chłodniejsze od powietrza przesiąknietego gwarem i zapachem jedzenia. Budynki naokoło są "przezroczyste", przez okno na lewo widzę rodzinę spożywającą posiłek siedząc na podłodze z ciemnych desek, ktoś kołysze się na hamaku, naprzeciwko ktoś wiesza pranie, na dole wprost na ulicy kobieta przesiewa ryż odrzucając ciemne nasionka, pan w jasnej koszuli porządkuje coś wokół samochodu którym wjechał do miejsca w którym rano był jeszcze spożywczak, dźwięczą dzwonki ulicznych sprzedawców wszystkiego, lecz nie są w stanie zagłuszyć muzyki reggae która dobiega z baru. Cała ulica żyje w symbiozie nie przegrodzonej żadnymi zamkniętymi drzwiami czy oknami.

Odpowiedz mi na jedno pytanie czy naprawde chcesz mieszkać we wspaniałym wygodnym mieszkaniu (które należy zresztą do banku), z antywłamaniowymi drzwiami i superszczelnymi oknami na wspaniałym strzeżonym osiedlu z miniaturą trawnika?

Kiedy przychodzi pora monsunów Mekong wzbiera życiodajnymi wodami i rzeka Tonle Sap zaczyna płynąć w drugą stronę wypełniając na nowo jezioro o tej samej nazwie. Tak naprawdę to cała środkowa Kambodża tworzy wielka kałużę,, która natychmiast zaczyna zielenieć ryżowymi poletkami. Wsiadam na rower po to, żeby poczuć tę samą magię, cud który pozwala rzece popłynąc wstecz, cofnąć się po to by znów nawodnić wyschnięte miejsca i odnowić życie.

Mój rower jeździ do tyłu, przejeżdżam kilka tysiecy kilometrów i kilkanaście lat z powrotem...

2008-02-01T13:28:00.000+01:00

Nawet taki lodowy głupek jak ja musiał kiedyś stopnieć. Otrzymałem dzisiaj tysiąc usmiechów i to jakich!! Nie umiem tego opisać, wszyscy się do mnie usmiechają, pięknym bezinteresownym gestem. Dzisiaj mogłem te wszystkie uśmiechy zbierać patrząc prosto w oczy bo ta sama co wcześniej Route nr 6, kiedyś tak uciążliwa, dziś lśniła gładkim asfaltem a ruch prawie żaden. Oprócz mnichów wiezionych na motorkach, szkolnej dziatwy na rowerach, bardzo rzadko przejeżdża jakaś ciężarówka wyładowana towarem na wysokość drugiego piętra, a na trzecim podróżuje zwykła zawartość autobusu czyli tłum pasażerów.
Nie musiałem patrzeć pod koła więc łowiłem te wszystkie uśmiechy i pozdrowienia starając sie na wszystkie odpowiedzieć. Dzieci bawiące się koło chatek oddalonych czasami o 50 metrów od drogi potrafiły mnie wypatrzeć i bez końca wykrzykiwały hello , hello , bye, bye!! Usłyszałem też zaskakujące wyraziste thank you! od staruszka jadącego rowerem z naprzeciwka, wreszcie po południu z grupy dziewczyn wybuchł radosny śmiech poprzedzony zadziwiajacym wyznaniem jednej z nich: I love you!!!
Wszystkie lodowe igiełki zamieniają sie w życiodajną wodę.... National Highwaynr 6 tak jak jej słynna imienniczka The Route 66 (USA) spina klamrą cały kraj. Ja zapamiętam ją jako Drogę Tysiąca Uśmiechów. Mr Loup schwytał dziś kilkaset z nich, ale i tak były to najszczęśliwsze łowy w jego życiu.

2008-02-01T12:54:00.001+01:00

Kiedy Londyn stał się już naprawdę miastem i liczył około 50 tyś mieszkańców, w tym samym czasie stolica Khmerów miała ich milion.
Kiedy na plaży przelewasz z ręki piasek nabrany razem z wodą i te piaskowe krople spadają jedna na drugą woda natychmiast odsiąka a piasek tworzy... Właśnie tak, tworzy dokładnie to co Khmerzy zbudowali z kamienia: swoje je świątynie i grobowce. Nie wiem co Ty pomyślisz ale dla mnie te budowle są takie jakby stworzyła je sama ziemia, tak jak wulkany, fiordy, jaskinie.

W jednym z "korytarzy" Angkor Wat zatrzymałem się na chwilę przy statule Buddy. Po chwili podszedł do mnie mężczyzna, zapalił dwie trociczki, wręczając mi je powiedział, że jedna to żebym zdrowy był, a druga to żebym dużo pienięęędzy miał!! Trochę sie pokiwaliśmy przed Buddą, ja ręce złożone z trociczkami w środku, on na pusto. Jak juz się określiłem jaki to mam być zdrowy to kiwać się przestałem, włozyłem trciczki do donicy, żeby się dopaliły i wyszedłem z Angkor Wat po to żeby wsiąść na rower i pojechać do kolejnej przepięknej świątyni Bayon.
Przy Bayon chciałem zostawić rower przypięty obok tablicy informacyjnej, ale pan mnie przegonił i przypiąłem rower do małego śmietnika kawałek dalej. Tuż obok tylnego koła zobaczyłem na ziemi złożony banknot. Podniosłem, rozłożyłem, policzyłem zera, jeszcze raz policzyłem zera :)... 50 000 rieli!!! To oznacza ,że Budda (ten który sie przebudził) zesłał mi 100 butelek wody !... :)

Cierpienie jest nieodłączne od życia, a przyczyną cierpienia jest pragnienie.
Możesz wyzwolić się z cierpienia jeśli wygasisz pragnienia.

2008-01-27T09:05:00.000+01:00

Pokonuję, kolejny odcinek bezdroży zwany o dziwo drogą krajowa nr 6. Bardzo szybko pokrywam sie gruba warstwą kurzu. Namierzam się giepesikiem i w ten sposób stwierdzam, że do Siem Reap mam około 100 km. Wątpie czy uda misie pokonać ten dystans jadą po takiej nawierzchni. Nadzieje wlewa we mnie napotkany wedrowny rowerzysta, twierdzi ,że 20 km przed Siem Reap pojawia się kiepski bo kiepski ale asfalt!! Rozmawiamy przez chwilę wymieniając sie wiadomościami dotyczacymi trasy , noclegów cen. Dowiaduje sie , że jest Niemcem ,dwa lata temu rozpoczął wyprawę w Szwajcarii i tak się rozpędził ,że ma już na liczniku 22 000 km (sic). Ostatnio jechał przez Chiny i Laos. Tak ....... :)

Ruszam dalej w pełnym skupieniu obserwując to co pod kołami, wykonując tysiące zygzaków, raz poboczem, raz środkiem, raz na lewą stronę.

Przypomina mi sie scena z dzisiejszego poranka.Młody mnich obchodzi kolejne domy z proszalną modlitwą zbierając datki i jedzenie. Co wyraża ten jaskrawy kolor jego ubioru?

Mijam kolejne roześmiane dzięci odmawiając mantrę kolejnych kilometrów za pomoca mojego różańco-licznika modląc sie o asfalt. I w końcu jest!!Próbuje usiąść na ogonie ciężarówce która jedzie jakieś 30km/h,ale prawie natychmiast z taką właśnie prędkością wpadam w ogromną dziurę i łamie koło... Uff!! Prawie... Uderzenie było tak potężne ,że serce podeszło mi do gardła, ale po szybkim obejrzeniu koła i opony wydaje się, że jeszcze nie tym razem! Nie tym razem..

Słońce zachodzi , a ja robię kilkanaście kolejnych kilometrów , asfalt stał się dziewiczo niezdeflorowany żadnymi dziurami, łapię więc kolejna ciężarówkę i ustawiam się konwoju. Jedziemy 35 km/h , ciężarówka , ja i kolejna ciężarówka . Bezpiecznie jak u mamy. :) Troche trzęsie ale teraz nie ma już wątpliwości, że dotrę dziś na miejsce.

Z taką własnie prędkością wjeżdzam z powrotem w 21 wiek, asfalt cudownie sie wygładza , a po obu stronach drogi wykwitaja rzęsiście oświetlone ,wykwintne , rozłożyste hotele.

Kiedy zaglądam w lustro w łazience taniego gesthousu nie poznaje własnej twarzy oblepionej kurzem przyklejonym moim własnym potem. Zmywam z siebie dużą część National Highway nr 6 i idę poszukać czegoś do jedzenia. Jako ,że umyty jestem łatwo identyfikowalnym białym turystą i dostaje szereg propozycji: trawka 10 $ za torbę, girl "bum bum" 35 $. Czy khmerscy królowie budując Angkor Wat i wszystkie sąsiednie świątynie wiedzieli jaka to długofalowa inwestycja?

2008-01-27T07:58:00.000+01:00

Ostatnio były momenty,że krajobraz Tajlandii po lekkim przymrużeniu oczu przypominał polską wieś, podczas sierpniowego pochmurnego dnia. Asfaltowa droga, kolejne miejscowości, małe zagajniki, w zupce obiadowej pływa kurza łapka... Nudy.. ;)

W końcu przekraczam granicę z Kambodżą i ....

Cóż, nie spodziewałem się jakiejś różnicy; co innego kapitalistyczna Tajlandia a co innego komunistyczna Kambodża. Widziałem Litwę, Ukrainę, Rumunię wiem jak stymulująco na rozwój kraju wpływa komunizm. Komunizm który w Kambodży sięgnął utopii. Czerwoni Khmerzy z Pol Potem na czele wymordowali 1/4 narodu i to nie tak dawno( mniej więcej wtedy kiedy dostałem swój pierwszy tornister). Nie miał szans ktoś kto mówił w obcym języku, ten który nosił okulary, był mnichem, nauczycielem mieszkał w mieście(generalnie ludność miała mieszkać w obozach pracy na wsi).

Przekraczam granicę z Kambodżą i czuję się jakbym był w wehikule czasu, te kilkaset metrów w przód cofnęło mnie kilkadziesiąt, może sto lat wstecz.

Po pierwsze nie ma drogi!!!Dech mi zaparło!!! Droga w pojęciu wyśrodkowanego europejczyka(za takiego się uważam) znikła !! Jeszcze przed chwilą była dwupasmowa z szerokim poboczem dla skuterów, a teraz jest rownież szeroko ale widzę tylko muldy ubitej gliny z kamieniami. W miarę pokonywania kolejnych kilometrów pokrywam się coraz grubszą warstwą kurzu, bo gdyby ta droga była inna i tak nie było by jej widać, ponieważ każde auto i ciężarówka wznieca ogromne obłoki kurzu. Jest surrealistycznie, jest pięknie!!

Wszystkie dzieci z każdej byle jak skleconej chatki krzyczą do mnie "heloł" Wszystkie!! Nie uwierzysz ale wszystkie mają przepiękne uśmiechy i machają rękami z całych sił dopóki im nie odpowiem. Każde z nich jest ubrudzone do granic możliwości jakie daje dziecięca wyobraźnia. Nie można już się pobrudzić bardziej. Te najmniejsze biegają nagusieńko. Po prostu raj ... :)

Kilka usmiechów które dostałem od rezolutnych dziewczynek wprowadziło by Humberta w całkowity błogostan.

Zaczynam sie obawiać czy rower wytrzyma, zwalniam nie dlatego, że brak mi sił lecz czuje jak mój dzielny rumak aż rzęzi od tego po czym jadę, kamienie ,żwir, muldy. Licze na to ,że nawierzchnia sie jednak poprawi.

Wieczorem w przydrożnym zajeździę w Sisophon płonę z radości, kiedy właściciel słysząc moją decyzje o pozostaniu pokazuje mi beczke z wodą, a później skrapia jakimś dozor-perfumem brązowo żółte prześcieradło, które niejednego już gościło a wesoły blady gekon przyczepiony do ściany podśpiewuje "Holiday in Cambodia" http://youtube.com/watch?v=Ds_TRSoQkJ0

2008-01-23T16:17:00.000+01:00

Ko Chang..... Druga co do wielkości wyspa Tajlandii , obsypana kilkoma malutkimi wysepkami, kiedyś pewnie raj na ziemi a teraz plaże oblepione są małolatami ze Szwecji. No i cóż, że ze Szwecji ?... zapytasz :)

Czy życie na plaży musi przypominać dyskotekę?

Ok, tak naprawdę to osiągnałem stan nirwany spijając bananowe drinki z rumem w chilloutowej knajpce na patykach wbitych w morska plażę :)

Fajnie mieć takie miejsce osiągalne w 15 minut jazdy skuterkiem od domu.

Przyjrzyj się tej pełni księżyca : full moon palm trees :)

2008-01-23T15:34:00.000+01:00

Są takie momenty podczas podróży, że trzeba się zatrzymać. Więc wyobraź sobie, że zatrzymuję się na skrzyżowaniu w Chantaburi po to, żeby sprawdzić na giepesiku (GPS) co dalej. Tak.... Co dalej?... Ponieważ w tej podróży nie ma żadnego planu więc codziennie podejmuję wiele takich "decyzji": zatrzymuję się po wodę teraz czy za kolejne 10 km?Skręcam w lewo, czy jadę prosto? czy ten owoc jest jadalny czy lepiej go nie ruszać? czy przez tę rzekę uda mi się przeprawić jakąś łódką czy muszę zawrócić...?

Wacham się więc na tym skrzyżowaniu, a tu znienacka zagaduje do mnie jakiś elegancki pan. Po zwyczajowym "łer ar ju from" pada nieoczekiwane pytanie do jakiego "club of people" się zaliczam, po uszczegółowieniu pytania okazuję się ,że prawidłową odpowiedzią jest ,że jestem slowianinem :) ...

Na koniec przemiłej rozmowy otrzymałem " The 3 Instruction of Our Lord Buddha"...

Czy wiesz ,że buddyzm to ateistyczna religia? Nie ma w niej pojęcia wszechmocnego boga, księży , dnia świętego w tygodniu itd...Ta religia zainteresowana jest człowiekiem i pokazuje Ci jaką droge możesz wybrać w życiu.

Pan Peera Samajjito pomógł mi jeszcze w zakupie moskitiery : pokazał sklep i posłużył jako tłumacz.

Do tej pory rujnowałwem sie na gesthousy : 20 zł za noc!! Teraz mam nadzieję na wiekszą wolność, nie będę musiał kończyć dnia w jakis mieście , po prostu tak jak zawsze wjeżdzam w boczna drogę a póżniej 100 metrów w krzaki.... Liczę na to ,że żadna kobra królewska nie zamierza sie po mnie ślizgać ......

2008-01-20T15:21:00.000+01:00

Alex z którym wynajęliśmy wspólnie hotel w Bankgoku, lekko sie usmiechał kiedy słyszał o moich planach przemieszczania sie rowerem, on po prostu wynajął "motobike'a" i dotarł autostradą na miejsce w parę godzin. Więc proszę Cię nie męcz się pedałując cały dzień a na koniec okazuje się, że zrobiłeś tylko 100 kilometrów... Dlaczego ja to robię? Dla niej... :) Jaka ona jest? Całkiem nieźle wygląda ocieniona bambusami, .... Jak myślisz JJ? :)
A kiedy ma grzywę z palm?

2008-01-19T15:19:00.000+01:00

Coś mnie podkusiło i zamiast skręcić w lewo pojechałem prosto i znalazłem się w Pattaya. Widziałem dziesiątki takich miejsc to wyróżnia się tylko tym że wszędzie są go-go bary i każda młoda (i naprawde ładna) Tajka napotkana w tym miejscu pójdzie z Tobą do Twojego hotelu

2008-01-19T15:10:00.000+01:00

Gdy podróżujesz rowerem bardzo rzadko sie zdarza ,ze masz okazję coś wyprzedzić, zdarzało mi sie minąć wóz z koniem, traktor,a w Turcji łapałem sie ciężarówki która bardzo wolno wtaczała sie pod górę po to by ją wyprzedzić kiedy zaczynał sie zjazd w dół a ciężarówka z powodu ostrych zakretów paliła hamulce jadac bardzo wolno. Przyzwyczaiłem się do tego ,że zawsze to mnie coś wyprzedza..
Wyobraź sobie jak ma się czuć rowerzysta który pedałując z całych sił zostaje wyprzedzony przez kuchnię!!
Pani wyprzedziła mnie jadąc kuchnią!!
To co widzisz na zdjęciu to taka zmotoryzowana kuchnia podczas postoju.
A jak to jest w życiu? To co kiedyś z łatwością zostawialiśmy w tyle, okazuje się że teraz pozostawia nas w tyle... Czy Ty przeskoczysz siedem stopni w dół?........

2008-01-17T16:25:00.000+01:00

OK... :)
Bangkok.. Oglądam to miasto głównie nocą bo coś mi nie pozwala zasnąc do piatej rano...:)
Ogólnie jest Bang!!! Czyli jeśli ostre jedzenie to takie po jakim ledwie łapiesz oddech, jeśli ulica to nie tylko trzypasmowa ale trzypoziomowa, dziewczyna w barze to missAsia a na zwykłej ulicy ludzie zamiast pieska wyprowadzają słonika... Fajnie?
Otóż niekoniecznie bo tuz obok drapaczy chmur stoja slamsy. ludzie chodzą w maseczkach bo powietrze drapie w gardło spalinami dziesiatki tysiecy turystów jest nagabywane przez kierowców tuk-tuków.

Zmieniłem zużyte ( jeszcze w Rumuni) części w rowerze i jutro w końcu rozpoczynam podróż rowerem. Kieruje sie w strone miasta Trat i z tamtąd na wyspe Ko Chang.

Wiza laotańska.

2008-01-08T19:40:00.001+01:00

Mam takie cztery różne i wielką nadzieję ,że wszystkie wykorzystam.

2008-01-08T19:34:00.000+01:00